Edgard AUGUIN, mijningenieur en uiteindelijk redacteur van het eertijds gerenomeerde dagblad “Journal de la Meurthe et des Vosges” uit Epinal overweegt om een reis te ondernemen naar een zeer originele bestemming weg van zijn eigen vertrouwde omgeving. Zijn keuze valt op “La Flandre”, waar alles zich in stilte omhult, waar de stilte der natuur, de vele statige gebouwen en haar mensen hart en geest beroeren. Twee jaar later -1898-maakt Auguin een 4-delig boek van dit reisverslag verlucht met prachtige tekeningen. Auguin, naast gewaardeerd kunstcriticus tevens een begenadigd tekenaar en getalenteerd schrijver weet zijn lezers te boeien door zijn levendige, geanimeerde schrijfwijze. Onlangs kon ik op een veiling in Duitsland, de hand leggen op een prachtexemplaar van een van zijn meest gerenomeerde werken, “Les Plages Belges”. We stappen samen met Edgard AUGUIN in de treincoupé die hem naar “La Flandre” brengt……..

“En six heures, le chemin de fer m’a porté jusqu’aux limites du rivage belge,………..” We laten Edgard Auguin aan het woord………..

In zes uur tijd brengt de trein me aan de rand van het Belgische strand, dwars door industrieële landschappen van stoffige koolmijnen, walmende staalfabrieken, rokende brouwerijen en tikkende spinnerijen. Aanvankelijk reis ik onder een troosteloze en zwaar berookte hemel waar de franse daken en bakstenen er melancholies uitzien. Opgelucht zie ik dit grauwe, hijgende landschap uiteindelijk aan mij voorbij trekken. In het landschap waar de trein nu binnen stoomt zoek ik tevergeefs naar het skelet van een zadeldak, het schijnsel van een hoogoven, de zware dampen van mélasse of het eindeloze getik van de spinnerijen. Alles hult zich in stilte, alles ademt rust uit. In de vlakke uitgestrekte weiden zijn de welige grasvelden groen en vers. Dit is een lachend, helder landschap waar de hemel glanst alsof het zijde was. Waar de hopranken heerlijke geuren verspreiden die je kledij balsemen. Dit is overduidelijk Vlaanderen waar vrolijke beiaardtonen je uitbundig welkom heten……

De Panne ! De trein brengt me naar Adinkerke, eerste station op Belgische bodem langs de lijn die van Duinkerken via Veurne naar Diksmuide spoort.

Stationspersoneel te Adinkerke

Waar is de zee ? Te De Panne antwoord men mij. Er blijkt op dit uur geen enkele voiture te zijn richting De Panne. Voor wie zou die er nu moeten zijn ? Dan maar een wagen. Men plaatst een zwaar Vlaams trekpaard tussen de tramen, schikt wat stro op de grond van de wagen, en plaatst mijn valies op het stro. Ik beschik over een riante zitplaats. Met de zware tred eigen aan een trekpaard rijdt de wagen gelijkmatig en rustig naar mijn uiteindelijke bestemming. Echt “mérovingische zeden” bedenk ik gelaten. Ik geniet er werkelijk van… Ah ! wat een mooi land, koket, lommerrijk, rustig helemaal op maat gesneden van een naar rust hunkerende geest ! De tocht gaat langs een onafgebroken bomenrij, de vrijpostige doorkijkjes in het gebladerte gunnen me af en toe een blik op de keurig verzorgde percelen van smaragdgroene kolenvelden. Hier en daar onderbroken door prachtig onderhouden tuintjes met ijverig klimmende stokrozen en heerlijk ruikende dahlias. Daarna weidse weiden met prachtige zware koeien die gestoord de nieuwkomer rustig aanstaren, ze keuren zacht loeiend het geluid van de dokkerende wagen af en zetten gelaten hun grazend gedrag verder. Een weg als een frisgroene wieg, dat is de vriendelijk uitnodigende toegang tot De Panne, klein dorp van nagenoeg 300 inwoners.

Was dit het idillysch beeld dat Edgard ons beschreef ?

Doch, ik zie nog altijd geen spoor van de zee, ze houdt zich geniepig schuil achter een enorme zandplooi, een der vele eenzame duinruggen die deze streek rijk is, meer dan waar ook langs de gehele Belgische kust. Ginder ver, in de richting van Oost-Duinkerken, verrees ooit de statige Duinenabdij uit deze omvangrijke zandzee, nu rest er niets meer van. Bewonderenswaardige omgeving die geheel beantwoord aan een sereen kloosterleven gehuld in afzondering. Hou je van eenzaamheid ? Begeef je naar de twee uitersten van de Belgische kustlijn, naar De Panne of naar Knokke. De Panne is inmiddels al een eeuwling.

Prentkaart van ongeveer 4 jaar later….een frappante gelijkenis !

Toen de Oostenrijkers, nagenoeg 100 jaar geleden, de opdracht gaven om een weg aan te leggen ten behoeve van de vissers, stonden ze tegelijk aan de wieg van dit kleine maar pittoreske gehucht. De veelkleurige, kraaknette en goed onderhouden lage huisjes zomen die weg af alwaar het Hotel Dallein, een uitstekend burgerlijk pension, zich inmiddels gevestigd heeft. De badplaats heeft een typisch cliënteel van vermoeide, meditatieve en zwijgzame gasten, overspannen intellectuelen die het stadleven ontvluchten. ‘t Lijkt eigenlijk meer op een kluizenaarsoord voor artiesten van allerlei pluimage dan op een ontluikende badplaats. Precies of de beschaving er in stilte wil wegkwijnen, het zou zelfs verloren moeite zijn om ze te willen opbeuren. Twee à drie geïsoleerde chalets priemen, op schijnbaar veilige afstand van elkaar, hun daken boven de wijdse duintoppen uit.

De Villa Bortier is de indrukwekkendste en de weelderigste. Het imposante, naar zee gerichte, architecturale front is rijkelijk overladen met rococco-stijlen en baadt achteraan, zo ver het oog maar kan reiken, in weelderig struweel. Wat moet het heerlijk zijn om hier te jagen of te vissen ! Vissen !! dat is zowat de enige activiteit van de bewoners voor wie de sardines hun enigste bron van inkomsten is. Hun vaartuigen hebben niets gemeen met de veel grotere boten van Heist en Blankenberge. Het zijn eerder kleinere types met kielen die zich totaal onderscheiden van de gebruikelijke vaartuigen in de andere vissersplaatsen langs de kust. De op het zand verankerde vissersboten geven het strand een idyllische aanblik ondanks de enorme eenzaamheid die er heerst. Afgaande op hun afmetingen probeer ik me voor te stellen hoe ver die schuiten uit de kust varen. Het alom tegenwoordige zand, doorgroefd van sleuven en ophopingen, is moeilijk te belopen, de moeizame wandelingen zowel in de duinen als op het vochtige strand matten je af. In dit pittoreske gehucht ziet alles er rustiek uit, gelukkig dat er soms een telegraafpaal boven een duintop piekt, je zou haast geneigd zijn te denken dat je mijlen ver van de bewoonde wereld verwijderd bent. Wat moet een afspanning hier in deze woestenij ? Nochtans staat er een !! Een hoog geplaatste houten barak omgeven door een balkon steunt als een windmolen op zijn gebinte en luistert naar de klassieke naam “Kursaal”. ‘t Lijkt eerder een soort rondreizend theater waar men toegang heeft via een houten trap. Bedenk er nog enkele muzikanten bij, gezeten op de galerij in een potsierlijk kostuum zoals de Poolse huzaren en de illusie is compleet. De primitieve constructie wordt elk najaar steevast afgebroken om bij de eerste lentepriemen opnieuw te worden opgebouwd. De vissers drinken er hun jenever. Het bouwwerk telt hooguit 2 à 3 gastenkamers annex enkele badkarren, niet meer ! Als wandeloord heb je de zee, als verstrooiïng de zee, als bezigheid de zee, dag en nacht steeds weer die onmetelijke wijdse zee. Toegegeven de zee is prachtig in haar oneindigheid. Wanneer de stralende zon haar grijs-groen, van rillende zandbanken doorgroefd, tapijt streelt zijn de kleurschakeringen van een ongekende schoonheid. En wanneer je nieuwsgierigheid voldaan is heb je de keuze, of je raakt nooit meer los van De Panne of je neemt er afscheid van. Ik begrijp zij die hier willen verblijven, zij die verliefd zijn op oneindige dromerijen, op het echte leven de wijde horizonten, de intimiteit. Wanneer de dag uitdooft, geniet men in stilte van de zwoele zomeravonden in het warme zand, slechts onderbroken door het monotone aanrollen van de golven en het blekken van het groene licht van de bakens die de verraderlijke zandbanken aangeven. De gemoedsrust bereikt de grens van het insluimeren, de kalmte is er heilzaam en brengt je tot diepe rust. Met enige tegenzin verlaat ik deze verleidelijke oase, de terugweg door de duinen is lang. Ongewild komt de twijfel in me op. Het ongedwongen warme onthaal van “Hotel Dallein”, de bijna vaderlijke goedhartigheid van de waard, zal ik die ook aantreffen tijdens het verdere verloop van mijn reis ? Hetzelfde gevoel van vrijheid en de liederrijkheid van die prachtige wilde natuur ?

De volgende dag verlaat Edgard Auguin zijn knusse “Hotel Dallein”, maar welk hotel bedoelde hij daar nu eindelijk mee ? Had hij het over Hotel du Pélican dat blijkbaar maar enkele gastenkamers telde ? Op onderstaande foto zien we een afbeelding van “Le Pélican”, deze opname dateert zich rond de eeuwwisseling. Tot nu toe kon ik de oorspronkelijke eigenaars niet traceren. Wie kan hierbij behulpzaam zijn of relevante aanwijzingen geven ?

Het 4-delige werk van Edgard Auguin uitgegeven in 1898 bij Henri Le Soudier – Paris bestaat uit volgende delen : Plages belges: 1. Les pêcheurs flamands. Plages belges: 2. De Dunkerque à Ostende. Plages belges: 3. D’Ostende à Blankenberghe. Plages belges: 4. De Heyst-sur-Mer à la frontière hollandaise.

Het is gelukt! Lommel en De Panne hebben op zondag 5 september een exclusieve avant-première van de Open Monumentendag mogen aanbieden aan de kijkers van TV één.
De echte Open Monumentendag is op zondag 12 september.

Wellicht heb je gezien dat zondag TV-één zijn vlaggen had opgesteld op ons gemeentepleintje. Men wou de 70 winnaars van een wedstrijd op de website van TV-één over De Panne eens speciaal verwennen met een bezoek aan onze mooie Dumontwijk.

Drie gidsen waren opgekomen om de wandeling uit te splitsen in 3 groepen.

Eerste bezoek was de Villa Marie-Joseph in de Doktersweg. Deze villa uit 1901 oogt klein vanaf buiten maar is binnenin rijkelijk gedecoreerd (immers de trotse eigenaars zijn antiquairs uit het Gentse). De mooie glas-in-loodramen in de inkom waren daar niet oorspronkelijk, maar werden  geplaatst toen de woning eigendom werd van een Kortrijkzaan. De garage was oorspronkelijk de dienstruimte voor het personeel. Mooi is de keramische vloer in de inkom.

Helaas hebben we geen foto van het mooie interieur van de volgende villa “L’Ermitage” in de Zeekruisdoornweg. Ook deze knusse villa is te bezoeken volgende zondag. Op bovenstaande foto ziet u stadsgids Emiel Dewalse in volle actie. Wellicht vóór de villa “Bouquet des Dunes” (zie hieronder)

Een bezoek aan de gemeentelijke villa Le Chalutier” is een klassieker. Hierboven ziet u Geert Vanthuyne, onze cultuurambtenaar, die zeer gedreven is om de geschiedenis van de wijk te illustreren met oude foto’s.
Wellicht heeft hij de foto van de Chien Vert in handen (zie hieronder)

…en zoals na de meeste Dumontwandelingen werd nog vrij lang nagekaart in de tuin van het Park Hotel, over deze mooie namiddag en de natuur van De Panne. De meeste deelnemers waren nog nooit in De Panne gekomen, maar beweren zeker terug te komen. Door de organisatie van Open Monumentendag werd aan de deelnemers een geschenkenpakket geschonken die o.a. reeds een proefdruk van de nieuwe brochure “Open Monumentendag – De Panne 2010″ bevatte.

Tot volgende zondag waar u 8 villa’s zult kunnen bezoeken + mogelijkheid om deel te nemen aan de nieuwe “Architectuurwandeling” + nog veel meer.
VOLLEDIG PROGRAMMA LEES>>>

Dank aan Guido Feys voor de foto’s

Boswachter Johan Lamaire verwelkomde een 30-tal natuurliefhebbers en een 5-tal natuurgidsen aan het infobord van de hoofdingang van het westhoekreservaat. Na een korte intro over het gebied waardoor zou gewandeld worden gedurende iets meer dan 2 uur, werd het hek geopend van de noordelijke begrazingsblok.

De weersomstandigheden waren ideaal en de deelnemers zeer gemotiveerd. We waren nog maar pas vertrokken of het regende vragen.

Er kwamen heel wat vragen over de waterhuishouding in de duinen en het doel van deze grote grijze buizen die hier en daar de kop opsteken.

Van op een hoger gelegen standplaats werd uitleg verschaft over het groen worden van het centrale stuifduin, destijds ons stukje Sahara. Het was ook een ideale plaats om uitleg te verschaffen over een aantal beheerwerken die de voorbije jaren werden uitgevoerd.

De wandelaars waren versteld van de duizenden parnasia die momenteel in bloei staan in het westelijk deel van het reservaat.

Johan toonde vaak kleine details die grote gevolgen kunnen hebben op een ecosysteem. Planten en dieren hebben zich door de eeuwen heen leren aanpassen aan het moeilijke biotoop dat de duinen zijn en hoe ze toch steeds een manier vinden om aan water te geraken.

Gelukkig lagen de grazende runderen naast de dienstweg die we bewandelden. Een gelegenheid voor de boswachter om het eetgedrag van de Schotse Hooglanders toe te lichten en te vergelijken met dat van de paarden. Met hun lange haren dragen ze bij tot de verspreiding van zaden en met hun brede hoornen maken ze gangetjes in het anders ondoordringbare struweel.

Het was een zeer gedisciplineerde groep wandelaars. De konickpaarden hadden er alle vertrouwen in en de veulens voorop kwamen de wandelaars verwelkomen. Al hield Wanten, de hengst, toch een oogje in het zeil. Hoe boeiender Johan zijn verhaal stofeerde met eigen ervaringen, hoe dichter de groep bijeen bleef om geen woord te missen.

Na meer dan twee uur luisteren trakteerde de boswachter zijn toehoorders op een stukje duinlopen via de oases van onze sahara. Moe maar voldaan namen de deelnemers afscheid van hun gids Johan. Wie dergelijke wandeling wil meemaken in Adinkerke kan volgende zondag terecht op het Garzebekeveld waar om 14.00 uur gestart wordt bij de vijvers Markey.

Wie dacht dat met de overgang Meili – Plopsaland alle bijen in Plopsaland gingen verdwijnen, heeft het verkeerd voor. Later dit jaar zal in Plopsaland De Panne het startschot gegeven worden voor de bouw van Mayaland. De opening van het overdekte themagebied is voorzien begin juli 2011, of ten laatste begin september 2011. Restaurant Mr. Spaghetti zal nog geopend blijven tot na de winteropenstelling, maar zal onmiddellijk daarna afgebroken worden. De grondwerken voor het nieuwe gebouw zullen reeds eerder van start gaan. Ongetwijfeld een extra troef voor De Panne bij minder goed weer.

Het nieuw gebouw zal thematisch volledig gedecoreerd in het thema van Maja de Bij, het figuurtje dat sinds 2008 eigendom is van Studio 100 Media. Mayaland zal enkele attracties bevatten die we ook kennen uit de twee Plopsa Indoor-parken; zoals de Woeste Zee (Kontiki – Zierer) en Vuurtoren (Family free fall – Zierer). Van deze laatste attractie zullen overigens twee geopend worden. De attracties krijgen een volledig ander thema mee, dan in de parken van Hasselt of Coevorden, zodat deze ook in het geheel van Mayaland zullen passen. Ook doe-attracties zoals de Glijbaan, het Ballenbad of de Speelboom uit Plopsa Indoor Hasselt of Coevorden zullen een plaatsje krijgen in Mayaland.

Daarnaast voorziet het park ook twee unieke attracties in het nieuwe themagebied. Eén attractie zal de demoliton ride van Zamperla worden, vergelijkbaar met de Cars Quatre Roues Rallye uit de Walt Disney Studios. In plaats van auto’s zullen er waterlelies rondjes draaien op deze attractie.

Horeca

Het grote horecapunt in het gebouw zal aangekleed zijn naar een grote honingboom, vergelijkbaar met het Plop Restaurant in het onlangs geopende Plopsa Indoor Coevorden. Daarnaast zal er aangrenzend een nieuw horecapunt verschijnen dat opnieuw gespecialiseerd zal zijn in Italiaanse gerechte zoals pasta en pizza. Dit nieuwe restaurant zal wellicht opnieuw de naam Mr. Spaghetti krijgen. Zowel het exterieur als het interieur van het nieuwe horecapunt zal geheel in Italiaanse sfeer baden. Op de huidige conceptplannen voorziet het park zelfs een eigen kanaal waarop een gondel drijft.

Nieuw theater

In een latere fase zal er ook een nieuw theatergebouw geopend worden nabij de ingang van het park. Hierdoor zal er op langere termijn een groot gebied vrij komen achteraan in het park, op de locatie waar op dit moment nog het Groot Theater staat. Vermoedelijk gaan deze gronden gebruikt worden om een nieuw themagebied te openen rond figuur Wickie de Viking, waarbij een achtbaan één van de opties is.

Deze reuzenparasolzwammen (Macrolepiota procera) zijn vandaag waargenomen in de Houtsaegerduinen langs het blauwe wandelpad maar je kunt ze ook vaak zien in een weide langs de Cabourweg of tijdens een geleide wandeling in het Cabourdomein.

Dit bijzonder ecotoop heeft trouwens nog meer schatten in de zwammenkamer. Heb je al eens deze mooie parelstuifzwammen (Lycoperdon perlatum) waargenomen ? Misschien zie je ze tijdens de natuurdagen die binnenkort in onze gemeente georganiseerd worden en waarvan je het ganse programma kunt verkrijgen in de Nachtegaal of de Dienst voor Toerisme.

Deze zeldzame aardster, peperbus ( Myriostoma coliforme) genaamd, werd vorig jaar voor het eerst ontdekt in de Oosthoekduinen door de PWW (Paddenstoelenwergroep Westhoek). Dit jaar kwamen er door de gunstige weeromstandigheden 3 exemplaren de kop opsteken.

In hetzelfde gebied groeit de slanke anijschampignon (Agaricus silvicola). Alhoewel deze eetbaar zijn mogen ze in Vlaanderen niet geplukt worden tenzij voor wetenschappelijke doeleinden en determinatie. Wie onvoldoende kennis bezit en zich vergist van soort zou dit wel eens kunnen bekopen door flink ziek te worden. Zo staat het Calmeynbos vol van de parelhoenchampignon (Agricus moelleri) uit hetzelfde geslacht en die giftig is.

Het wemelt touwens in het Calmeynbos en langs het Artistenpad van fluweelboleten waaronder de roodsteelfluweelboleet (Xerocomus chrysenteron). Deze buisjeszwammen verkleuren onmiddellik blauw wanneer je ze aanraakt en worden heel vlug zelf aangetast door een andere zwam, boletenrot (Apiocrea chrysosperma) genaamd, of ook nog goudschimmel omwille van zijn gele kleur.

Ben je aan het joggen of het fietsen langs het artistenpad dan ben je zeker de grauwe bossatijnzwam (Entoloma rhodopolium) voorbijgelopen of -gereden. Wat dacht je ? Paddenstoelen groeien enkel in de herfst ! Mis dus. We vinden ze gans het jaar door, zelfs in de winter, al zijn die soorten dan eerder onopvallend en soms geen milimeter groot.

Maar kleine soorten staan er nu ook en zelfs in prachtige kleuren zoals deze oranje dwergmycena (Mycena acicula) waarvan de diameter van de hoed geen halve centimeter groot is.

En lijkt deze populierleemhoed (Agrocybe cylindracea) van onder gezien ook niet op een parasol ? Zie je wel hoe verwarrend die wereld van de zwammen wel is.

Wie zijn kennis wil verruimen op het gebied van zwammen kan echter terecht op de geleide wandelingen waarvan de volgende plaats vindt op 25 september om 14.00 u en vertrekt aan de Nachtegaal.

Nadat de man vermoedelijk in slaap was gevallen, reed hij een stuk in de grasberm, waarna hij tegen de betonnen boord van de middenberm te pletter sloeg en over kop ging.
De dwars over de weg stilstaande auto van de man werd door een vrachtwagen aangereden en tegen de vangrails gekatapulteerd. Brandweer en ambulance De Panne en MUG Veurne en verkeersdeskundige kwamen ter plaatse. De bestuurder werd gereanimeerd in een tent van de brandweer en daarna naar het ziekenhuis van Veurne overgebracht. Hij heeft zware hoofdletsels en breuken opgelopen. De vrachtwagenchauffeur bleef ongedeerd. De rijweg was omstreeks 7 uur terug volledig vrijgemaakt.

“Héhé, bliede dat ‘t siezoeën vorbie is !?” Na de laffe brandstichting van enkele franse of franstalige hufters, – zie http://www.depanneblogt.be/?p=15309 – ontdekten we dat ook P.1 een bezoekje gekregen heeft. Ook hier waren eerbare bedoelingen NIET het motief van dit bezoek. Of hoe men het weinige roerend erfgoed van De Panne naar de KLOTEN helpt !

Afgelopen uren kon het bestuur van P.1 de schade gaan vaststellen aan de Panneboot die voor de St. Pieterskerk opgesteld staat. Tot hun verbijstering stelden ze vast dat de “kluiverboom” reeds voor de derde maal volledig naar de filistijnen is. Gewoon stuk getrapt ?

De vorige opgelopen zware schade – om en bij de 990,00 € – werd in 2009 op deskundige wijze hersteld waarna de boot met “Panne-kermesse” opnieuw ingezegend werd. In het vooruitzicht van het Natuurfestival en de “Week van het Bos” – van 2 tot 3 oktober a.s. – waarop Panneboot P.1 een blikvanger zal zijn, wordt het weer alle hens aan dek voor de bestuursleden om de “pannesloep” zeewaardig en toonbaar te maken.

Klachten omtrent de schades aan P.1 leiden enkel maar tot administratieve rompslomp zonder gevolg. Terwijl de inwoners van de St. Pieterswijk verdomd goed weten waar de “overlast” vandaan komt. Want ook die mensen zijn slachtoffer van de bezoekers van “LIVING”. Het WE kon weer tellen, als men de schade bekijkt die “Maria” te beurt viel dan valt deze aan de P.1 nog mee. Het bestuur zal wel de profijtelijk bijeen gespaarde financiën opnieuw aanspreken om de klus te repareren. Maar hoe de stranduitbaters hun schade zullen vergoed zien is een ander paar mouwen. “Een strandkarre” is alvast volledig verwoest en een tweede zwaar beschadigd door de uitslaande brand. “VLAD è KEI” , Nochtans dat “franse uitschot” moet zich toch ook verplaatsen om naar De Panne te komen, dan zou een oplossing voor de handliggend zijn. Met wrakken van auto’s rijden die meestal niet rond, dus voertuig aanslaan en openbaar verkopen !! Krachtdadige maatregelen worden er verwacht ……. maar ja de antwoorden zijn soms voor de hand liggend ………….. géén……………………………………

Afwachten wat het volgend WE wordt ? Want er zijn nog héél wat vandalenstreken die “NIET” aan de oppervlakte komen, doodgewoon omdat de burger het moe is van tegen de “muur” te praten.

In de nacht van zaterdag op zondag werd de brandweer opgeroepen om een brand te blussen op het strand van De Panne ter hoogte van de Walkierstraat. De brand werd hoogstwaarschijnlijk aangestoken via één van de verluchtingsgaten.

foto:R.Collewet

De brandweer van De Panne kreeg om 2 u 18 een brandmelding binnen via Stephaan Buyens dat er op het strand één van de cabines van de stranduitbating MARIA in lichterlaaie stond.

De brandweer snelde ter plaatse en kon voorkomen dat de aanpalende cabines ook in de vlammen opgingen gezien de brand aangewakkerd werd door een felle N-W-wind. De inboedel bestaande uit ligzetels en matrassen ging volledig verloren. Een aanpalende cabine liep schade op aan het dak en de zijwand.

Vermoedelijk gaat het om vandalisme zoals er in de zomer geregeld voor komt in onze gemeente. Hopelijk worden de daders gevat. Voor de stranduitbaters is dit weer een opdoffer in een moeilijke maand augustus. Het zou jammer zijn dat het beeld van de stranduitbatingen in onze gemeente zou verdwijnen omdat het enig is aan onze kust.

Zaterdagvoormiddag vonden op het strand de eerste reeksen plaats van de zeilwagenwedstrijd “Cup Demuysere”

Eén van de franse deelnemers probeerde blijkbaar een nieuwe techniek uit om zijn zeilwagen te besturen. Na een Chinees die piano speelt met zijn tenen nu ook een fransman die zijn zeilwagen op een originele wijze klaar maakt voor de wedstrijd!

Dat er in De Panne, tot tweemaal toe, plannen waren voor een vissers- of jachthaven blijkt uit volgende documenten.  De plannen jachthaven Westhoekverkaveling zouden in elk geval voor een probleem gezorgd hebben voor de zeilwagens gezien de inplanting ervan het brede strand in twee stukken deelt.

- plan van A. Dumont 1906

Meer over deze eerste plannen op De Bliedemaker

http://www.decoussemaeker.be/debliedemaker/archief/2006-08/2006-08-10.htm

- plan Westhoekverkaveling 1970

Hier een aantal foto’s van de makette Westhoekverkaveling die na een schoonmaakbeurt ondertussen niet meer bestaat.

meer hierover op volgende link in De Bliedemaker.

http://www.decoussemaeker.be/debliedemaker/archief/2006-08/westhoek.htm